Watskeburt?

Weer ruim twee weken geslacht en nog steeds is Noorwegen niet op. Pa heeft me nu al een aantal keren verzekerd dat dit land één van de mooiste vakantielanden ter wereld is en alhoewel ik natuurlijk weiger dat zomaar toe te geven, zullen de foto’s me tegenspreken alsook het feit dat we hier nog steeds rondhangen.. Volgens een vage planning vooraf hadden we allang diep in Finland moeten zitten om ook nog iets van de Baltische staten te kunnen zien, met nog een week of twee voor de boeg wordt deze planning wel erg krap. Voort is 'het Internet hier regelmatig stuk', updates zijn af en toe moeilijk...

Enfin, de vorige keer schreef ik dat de gids voor tochtje op de Jostedahlsgletcher zoek was. De volgende dag was hij toch nog teruggevonden en omdat ook het weer nog eens omsloeg ten goede zijn de bijbehorende foto’s:
De tocht naar de gletcher toe was een stuk zwaarder dan het huppelen op het ding zelf. Onze gids, jong maar ervaren, was bovendien wel zo afgrijselijk voorzichtig dat een tochtje in de draaimolen nog spannender is. Als honden hield hij ons (ikke en twee Fransozen) aangelijnd en koos ‘ie, na wat gemompel over “de richting van het schuivende ijs en de onderliggende rotsen”, altijd net niet dat leuke smalle doorgangetje of die mooie diepe kloof. Desalniettemin was het een leuke tocht met spectaculair uitzicht.









Na dit woeste avontuur kozen pa en ik het hazenpad en verlieten Fjaerland. Dankzij een kunstmatig omweggetje moeten we de veerpont door de ruige en smalle Geirangerfjord wel nemen, vervelend zeg.

Om vervolgens via de beroemde Trollstig- veien onze weg richting Trondheim te vervolgen. Hier links een fragment van die weg, het bewijs dat de Noren wegen kunnen bouwen zo zegt men. Persoonlijk lijkt het me weer een bewijs dat de Noren niet helemaal goed bij hun hoofd zijn en vind ik het maar een omslachtige manier om van A naar B te komen.

Aan het einde van deze reisdag slaan we ons campermentje op met uitzicht op bij de onderzakkende zon in de Noorwegian sea, hoort u iemand klagen?

De volgende dag bereiken we Trondheim, dat net als Bergen een hoop oude houten huizen aan de haven heeft, maar dan met mooi weer. Verder laten de dagen in dit stadje zich beschrijven door een beetje rondslenteren, terrasje pakken, uit eten, Sudoku oplossen (pa) of de diepere gronden van een meeuw onderzoeken (ik).





Na Trondheim zijn de Lofoten ons volgende reisdoel, een trosje ruige bergen dat uit de zee oprijst. En onderweg, het kon natuurlijk niet uitblijven, doorkruisen we eindelijk de imaginaire poolcirkel. Overnachten doen we daar gelijk ook maar en die slimme Noren hebben voorts nog aan een paar gedenktekentjes gedacht zodat we dit feit ook weer als bewijslast kunnen toevoegen aan deze log. Lekker belangrijk.

Inmiddels zitten we volop in die bewuste Lofoten (en zijn we er na de vertragingen van het Internet ook alweer uit), alwaar pa z’n 42e trouwdag vergeet als een gladde aal (die we hier ook al niet vangen) maar ma niet. De foto’s en verdere verhalen van dit ook alweer prachtige gebied bewaar ik tot de volgende keer (cliffhanger :-).

Tot slot denken we deze dagen een beetje extra aan Riek, Pa’s oudste zus, die ineens en zomaar behoorlijk ziek is. Beterschap Riek!